Η ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ

Η προσαρμογή στον παιδικό σταθμό

Σεπτέμβρης και όλο και περισσότερα παιδάκια ξεκινάνε τον παιδικό σταθμό. Περίοδος προσαρμογής, περίοδος δύσκολη για τους περισσότερους γονείς και παιδιά. Σας ανεβάζω ένα παλιότερο άρθρο που είχα γράψει για το eimaimama.gr και αφορά την προσαρμογή στον παιδικό σταθμό κι ελπίζω να βοηθήσει όσους κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα αστην ζωή τους. 

Η είσοδος ενός παιδιού στον παιδικό σταθμό είναι μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή του παιδιού, αλλά και όλης της οικογένειας.

Στην αρχή, ιδίως αν το παιδί είναι έτοιμο να φύγει από την αγκαλιά του σπιτιού και να ενταχτεί σε μια λίγο μεγαλύτερη κοινότητα, όλα θα είναι εύκολα… νέος χώρος, νέα πρόσωπα, παιχνίδια, νέοι φίλοι… χαμόγελα και εύκολη είσοδος…

Μην μπερδεύετε όμως αυτές τις πρώτες ημέρες με την προσαρμογή… η προσαρμογή στον παιδικό σταθμό δεν γίνεται τον πρώτο καιρό μόνο, αλλά τον πρώτο χρόνο του σχολείου! Εμείς οι παιδαγωγοί θεωρούμε όλο τον πρώτο χρόνο έτος προσαρμογής. Συνήθως οι εντάσεις συμβαίνουν όταν τα παιδιά συνειδητοποιούν την μονιμότητα της κατάστασης. Όταν συνειδητοποιούν ότι αυτό θα το κάνουν κάθε μέρα και για πολύ καιρό, τότε πραγματικά βγαίνει η προσαρμογή τους και συνήθως βγαίνει στο σπίτι όταν είμαστε κουρασμένοι να ξανακάνουμε όλο αυτό… Όσο ενδιαφέρον και αν είναι, γίνεται πάλι το ίδιο κάθε μέρα!!!

Και ενώ οι γονείς αγχώνονται, εμείς οι δασκάλες θεωρούμε ότι είναι καλύτερο για το παιδί να εκφράζει αυτές τις αλλαγές και την αγωνία που ίσως του προκαλούν, παρά να τα καταπιέζει μέσα του και πως είναι πολύ λογικό μια τόσο μεγάλη αλλαγή στην καθημερινότητα του να προκαλέσει αντιδράσεις.

Σκεφτείτε τον εαυτό σας να πιάνει για πρώτη φορά δουλειά σε μια όμορφη εταιρεία με πολλούς συναδέλφους, με ένα καλό διευθυντή και με πολύ καλή αμοιβή. Τον πρώτο καιρό πηγαίνετε με ενθουσιασμό, βάζετε τα δυνατά σας, για να φανείτε αντάξιοι των ικανοτήτων που δείξατε στο βιογραφικό και στην συνέντευξη που δώσατε… Δουλεύετε ακατάπαυστα για ένα 8ωρο, μπορεί και παραπάνω κι όταν γυρνάτε από την δουλειά συνεχίζετε να φέρνετε στο μυαλό σας όλα όσα έχουν γίνει μέσα στην ημέρα, τα συζητάτε με τους φίλους και τον αγαπημένο σας σύζυγο και την οικογένειά σας και όλοι σας λένε πόσο περήφανοι είναι για σας και την πρόοδο σας… Αυτό γίνεται για 6 μήνες και όσο ο καιρός περνά, ο διευθυντής σας αρχίζει να έχει όλο και μεγαλύτερες απαιτήσεις γιατί γίνεστε όλο και πιο έμπειρος μέρα με την ημέρα στην δουλειά, ο ενθουσιασμός σας δεν έχει φύγει αλλά σίγουρα δεν συγκρίνεται με αυτόν των πρώτων ημερών, η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται γιατί μέχρι τώρα στην ζωή σας δεν είχατε αναγκαστεί να σηκώνεστε κάθε μέρα από τις 7 το πρωί και να δουλεύετε ακατάπαυστα. Η μετάβασή από την φοιτητική ζωή στην εργασία σας έχει κουράσει λίγο, αυτό το καθημερινό οχτάωρο δεν το έχετε κάνει ποτέ και σας φαίνεται τόσο κουραστικό και οι ώρες που περνούσατε με τον αγαπημένο σας τώρα έχουν δώσει την θέση τους στο νέο σας επαγγελματικό προτζεκτ… Από την άλλη δεν γνωρίζετε και πότε θα πάρετε κι εκείνο το ρεπό -ούτε που τολμάτε να το αναφέρετε για να μην χαλάσετε την εικόνα του εργατικού υπαλλήλου που με τόσο κόπο έχετε δημιουργήσει…

Αρχίζετε και αναπολείτε τα φοιτητικά σας χρόνια! Σίγουρα ήταν πιο ξέγνοιαστα και ας μην είχαν αυτόν τον παχουλό μισθό… Και ξαφνικά σας περνάνε ώρες ώρες σκέψεις να παραιτηθείτε και να γυρίσετε στην παλιά ζωή σας «Δηλαδή από εδώ και πέρα μέχρι να συνταξιοδοτηθώ θα δουλεύω έτσι σκληρά;» Ευτυχώς που αυτές οι σκέψεις δεν διαρκούν πολύ, μόλις φτάνετε στην εταιρεία που εργάζεστε και καταπιαστείτε με το πρώτο πρότζεκτ της ημέρας ο ενθουσιασμός και το κέφι επιστρέφει, άλλωστε είναι η δουλειά που πάντα ονειρευόσασταν και μερικοί από τους συναδέλφους έχουν γίνει καλοί φίλοι που βγαίνετε και τα Σάββατα για ένα ποτάκι…

Τι καλά όμως που θα ήταν να είχατε την ωριμότητα να σκέπτεστε όλα αυτά τα θετικά συναισθήματα που σας προκαλεί η νέα σας εργασία, όταν πρέπει να αφήσετε το γλυκό σας πάπλωμα και την αγκαλιά του αγαπημένου σας αντρούλη που δεν τον βλέπετε και τόσο πολύ πια από την στιγμή που άρχισε η μεγάλη καριέρα σας..!

..και τώρα σκεφτείτε πόσο καλύτεροι υπάλληλοι είστε τον δεύτερο χρόνο που εργάζεστε στην ίδια εταιρεία και πόσο πιο αποδοτικοί γίνεστε τον 3ο ή και τον 4ο χρόνο! Τώρα πια δεν σκέφτεστε το πρωινό ξύπνημα και τα Σαββατοκύριακα μάλιστα ξυπνάτε από τις 7 και με την πείρα και τις γνώσεις βγάζετε την 3πλάσια δουλειά στον μισό χρόνο και συνηθίσατε ότι θα παίρνετε μια μεγάλη άδεια το καλοκαίρι και κάποιες μέρες μέσα στην χρονιά… Όσο για τον αγαπημένο σας σύζυγο… Τελικά το ότι σας κατάλαβε και σας στήριξε στα πρώτα βήματα της καριέρας σας, ότι σας ενθάρρυνε να συνεχίσετε και να μην τα παρατήσετε με την πρώτη δυσκολία, σας έκανε να τον αγαπήσετε για έναν λόγο παραπάνω!!!

Σταθείτε δίπλα στο παιδί σας, ακούστε το και δείτε την αγωνία του σαν φυσιολογική όχι σαν «πρόβλημα» που εμφανίστηκε ξαφνικά, εξηγείστε του πως τα συναισθήματα του δεν είναι παράλογα, ενθαρρύνετε το να συνεχίσει – δεν είναι εύκολο αυτό που του συμβαίνει, άλλαξε όλη του η καθημερινότητα, η ζωή του, μεγάλωσε, πρέπει να είναι ανεξάρτητο, πιο κοινωνικό, να καταφέρνει πράγματα, να αποδίδει, να μαθαίνει! Όλα αυτά είναι συναρπαστικά, αλλά μπορεί κάποιες στιγμές να μην μπορεί να διαχειριστεί όλο αυτό το συναίσθημα…

Θυμηθείτε ότι έχετε απέναντί σας ένα παιδί που πολλές φορές δεν μπορεί να εκφράσει με τα λόγια τα συναισθήματα του!

- Μείνετε σταθεροί στο νέο σας πρόγραμμα, μην το μπερδεύετε περισσότερο αλλάζοντας συνεχώς την καθημερινότητά του.

- Συζητήστε με τις δασκάλες του, είναι εμπειρίες, έχουν προσαρμόσει πολλά παιδιά και μπορούν να σας βοηθήσουν.

- Μην μαλώσετε το παιδί, δείξτε του ότι είστε περήφανοι για όλα αυτά που καταφέρνει, γίνετε το παράδειγμα του, μιλήστε του για τις δικές σας εμπειρίες και ενθαρρύνετε το να συνεχίσει.

- Περάστε και λίγο περισσότερο χρόνο μαζί του τα Σαββατοκύριακα και τα απογεύματα και να είστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρει!

Κι όπως λέει και η σοφή γιαγιούλα μου…

Υπομονή! Κάθε αρχή και δύσκολη!